Ik heb direct uitzicht op wat er over is van het WTC.
Ik zie de vlammen door de dikke rook.
Bataljon Een aan commandeur.
Inmiddels had Pfeifer een veilige uitgang gevonden.
Hij probeerde de anderen te bereiken. Geen gehoor.
We liepen over de brug terug naar het Trade Center...
terwijl we ze zonder succes bleven oproepen.
De mannen die we achterlieten, waren weg.
Ze waren via een andere weg vertrokken.
Ze droegen vader Judge z'n lichaam naar St Peter's Church.
Ze legden hem op het altaar.
De commandeur, z'n adjunct Eddie Fahé...
en Jules liepen naar buiten...
onder de brug door die ze net overgestoken waren...
naar een situatie die ze geen van allen konden bevatten.
Overal lag puin en alles zat onder een dikke laag stof.
We keken op en daar was de toren, dus het was vast iets anders.
De andere zagen we niet, maar die stond erachter.
Niemand vertelde het ons. We wisten van niks.
Waar het Trade Center stond, hing dikke rook...
en bij een brand zie je wel vaker dat 'n gebouw wordt afgeschermd door rook.
Je voelde gewoon aan dat je daar beter niet kon blijven.
Dus we liepen naar het noorden.
We wilden weten wat er gebeurd was...
en de boel onder controle krijgen.
We wilden weer een beetje orde op zaken stellen.
Iedereen is uit de foyer gekomen.
Pfeifer wilde eerst een nieuwe commandopost opzetten...
en z'n mannen terugvinden.
Op dat moment kwamen ze de trap af.
Op een gegeven moment ging ik rennen.
Ik weet niet of ik de treden wel raakte op weg naar beneden.
Toen ik de 3e verdieping bereikte...
dacht ik aan m'n gezin. Toen wilde ik echt weg.
Eenmaal in de foyer was het echt ongelooflijk.
Er was niemand op de commandopost. Het leek het einde van de wereld wel.
Ik maakte een grapje. Ik zei...
De commandopost was verlaten. Er was niemand meer.
Ik zei: 'Dit is geen goed teken.'
Ik wist dat ik eigenlijk niks kon uitrichten, ik was geen brandweerman.
Ik had geen enkele medische ervaring.
Ik was maar een burger.
Maar als cameraman kon ik wel degelijk wat doen...
en dat was vastleggen wat er gebeurde.
Dus de cameraman in me nam het over en filmde gewoon.
Gedeon was zo dicht bij de toren gekomen als mogelijk was.
Vreemd genoeg maakte ik me alleen maar zorgen over een ding...
en dat was m'n lens schoonmaken.
Ik weet niet of ik me daarop richtte...
zodat ik niet hoefde te denken aan de harde realiteit...
maar ik was geobsedeerd, die lens moest schoon.
Jules was bij Pfeifer, die nadacht over hoe 't verder moest.
De brandweermannen van m'n kazerne hadden zich al verspreid.
We waren buiten. We voelden ons veilig.
Er sprongen mensen uit het raam die om je heen terechtkwamen...
er viel puin op de grond.
Ik dacht, we gaan 't gebouw uit...
de commandeurs overleggen samen en dan gaan we weer naar binnen.
Ik dacht dat we 't zo zouden doen.
Voor ik naar buiten kwam, riep een brandweerman naar me:
'Wacht', met z'n handen omhoog.
Ik wachtte en er klonk een harde klap en toen nog een.
Dat waren twee mensen die van heel hoog gevallen of gesprongen waren.
Ga je melden bij de verzamelplaats. Lopen. Kom op, mannen.
Iedereen stond eigenlijk in de schaduw van toren een.
Het was 10 uur 28 's ochtends.
En toen klonk dat geluid weer.
Ik had geen tijd om na te denken. Ik rende alleen.
En toen doodse stilte.
Je hoorde niks. Geen radio.
Geen geluid. Niets.
Ik voelde degene die op me lag overeind komen.
We moeten hier weg.
Het was Pfeifers stem. Ik realiseerde me dat hij op me gedoken was...
om me te beschermen.
Hij zei: 'Oké, weg nu. '
We staan op. Het stof trok op...
omdat de wind de andere kant op blies.
En daarna was het...
We probeerden letterlijk een blokje om te lopen...
te hergroeperen en terug te lopen om te zien of we wat konden doen.
Een paar straten verderop was Gedeon nog in duisternis gehuld.
Het gedreun hield op...
en dan bedenk je dat je geen lucht meer krijgt.
Help ons.
Weg, voor die auto's ontploffen.
Hierheen. Weg, straks ontploffen die auto's.
Toen realiseerde ik me dat ik dood zou gaan.
We zitten hier achter de truck.
Blijf roepen, kom naar de truck.
We moeten hier weg.
We moeten verdomme weg, man.
Het enige waar ik aan kon denken was Jules.
Ik beloofde mezelf dat als ik 't overleefde...
dat ik... dat ik een betere broer zou zijn.
Ja, kom op. Je haalt het wel.
Help hem. Snel.
Hij weegt 180 kilo. Kom hier. - We moeten hier weg.
Hij kan niet staan. Je moet helpen.
De laatste man die Gedeon had gefilmd, lag nu op straat.
Pak z'n benen.
Die man stond vast op straat toen de hele boel instortte...
en hij heeft 't overleefd.
Met de hulp van een F.B.I.-agent brachten ze hem in veiligheid.
Maar we konden niks zien.
U moet lopen, meneer.
U bent er bijna. Kom op. Zo ja.
Hij zakte telkens weg...
dus het was moeilijk om hem te dragen.
Help me.
Deze kant op.
Hebt u misschien water of iets te drinken ?
Bedankt. - Mond open. Ik heb ook water nodig.
Bedankt.
Ik was drie keer in deze straat geweest in het afgelopen uur.
De eerste keer was ie vol mensen.
De tweede keer rende iedereen weg.
En de derde keer...
na de laatste instorting, was er niemand meer.
En alles was wit.
Alles was bedekt met het stof.
Grote goden.
Het is gewoon surrealistisch.
Ik kan niet beschrijven wat er gebeurde.
Je gelooft je ogen niet, de rook walmt nog langs.
Alles is nu afgesloten.
Je kunt er niet in en niet uit. Je kunt niet noord en niet zuid.
Ik stond midden in de straat. Om de hoek leek een deel open te zijn.
Ja, we halen zuurstof.
Achterin.
Er waren veel gewonden.
Brandweermannen met bloedneuzen en zo.
En toen drong het tot me door.
Waar is m'n broer ?
Ik was in de foyer. - Dan gaan we daarheen.
Ik realiseerde me dat m'n broer vast dood was.
Dus ik wou terug naar het WTC.
Ik moest m'n broer zoeken.
Waar zijn de jongens ? - Geen idee. Ik was bij Pfeifer.
Ik liep rond en een agent vroeg opeens : 'Bij wie hoor jij ?'
Bij de commandeur van Bataljon Een.
Bataljon Een ? Heb je legitimatie ?
Een brief van de hoofdcommissaris.
Neem je brief en je camera mee en ga hier weg. Nu.
Ik ga dus terug, richting noorden, zonder te weten waar ik heen ga.
Politie ?
Nee, ik maak 'n documentaire over de brandweer.
Dit is Disneyland niet. Weg.
Na een tijdje dacht ik : 'Ik kan niks uitrichten. '
'Ik moet terug naar de kazerne. Misschien weten ze wat. '
'Misschien is hij daar al. ' Op dat moment...
Ik dacht dat hij dood was.
En het wordt... het wordt je gewoon te veel.
Op weg terug naar de kazerne...
probeerde ik geen moment aan Jules te denken.
Dat was te erg.
Maak je geen zorgen, lieverd. Doe rustig aan.
Iedereen vraagt : 'Wat is er gebeurd ?' Ik zeg : 'Ik weet 't niet. '
'De hel is losgebarsten. '
Hij kwam gewoon naar beneden. En dat zou niet moeten kunnen.
Ik kwam terug bij de kazerne.
Heel emotioneel.
Veel mannen huilden. Ik ook.
Waar was je in godsnaam ? - Ik kon niet terug.
We weten nog niet hoeveel mensen er vermist worden.
Ik werd tegen twee ambulances gegooid. We gingen ervandoor.
Ik ben nog nooit zo vaak omhelsd.
Van die we-leven-nog omhelzingen.
Het was geweldig om te weten...
dat mensen dit overleefd hadden.
Ik dacht dat jullie dood waren. - Ik dacht dat ik dood was.
We zijn zoveel kwijtgeraakt in die twee uur.
We voelden ons alsof we in elkaar getrapt waren.
Ik weet niet wat ik moet doen, man.
Moet ik terug of niet ? Ik ben gewoon in shock.
Iedereen in orde ? - Zat je in 't gebouw ?
Zoveel gedachten en emoties.
We moesten onze families laten weten dat we niks hadden.
We zijn eruit gekomen.
Ik ben nog nooit zo blij geweest om ma te horen.
Langzaam maar zeker begonnen er mannen terug te komen...
een voor een.
En weer filmde de cameraman gewoon.
Je hoorde de grond rommelen en het puin kwam achter je aan.
We renden ons rot.
Dus ik filmde hun terugkeer...
en vroeg ze of ze Jules ook gezien hadden.
Maar niemand had een antwoord.
Hé, maatje. - Gaat 't ?
Het was ontzettend frustrerend en ergerlijk.
Een man van de kazerne kwam naar me toe...
en ik vroeg : 'Heb je Jules gezien ?'
'Weet je waar hij is ?' Hij keek me aan en zei: 'Hij staat achter je.'
Ik draai me om...
en daar was Jules in de kazerne. Ik had hem niet zien binnenkomen.
Het was alsof we elkaar voor het eerst zagen.
Ik vroeg Jules of alles goed was.
En hij zei ja. Hij zei dat hij...
Hij was al die tijd in de foyer geweest.
Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn om m'n broer te zien.
We huilden tien minuten als kleine kinderen.
Ik zei dat ik nu wist hoe 't was om te denken dat je doodgaat.
Kolere man, we waren bezorgd om je.
We wisten niet wat er met jullie gebeurd was.
Is iedereen nu terecht ?
Ja, hier. - Is iedereen terecht ?
Gaat het wel ?
Niet te geloven dat we er allemaal zijn. Hoe kan dat ?
30 seconden later, twee verdiepingen hoger.
Waarom leef ik nog terwijl zoveel anderen dood zijn ?
We zagen dat de commandopost leeg was en wisten dat 't mis was.
Toen we beneden kwamen, was het veel erger dan toen we begonnen.
Toen stond alles klaar. We kwamen terug en 't was verlaten.
Het was ongelooflijk.
We kwamen terug in een rampgebied, niemand te bekennen.
We liepen buiten 'n straat uit.
Twee straten en toen zetten we het op een lopen.
Verdieping na verdieping stortte in.
Alsof ie gesloopt werd, alsof het opzettelijk was.
Ik keek en rende. - We renden West Street door.
Toen kwam die wolk... - Waar ging je heen ?
Die was te snel. - Wat deed je ?
Ik sprong onder een auto en wachtte op de dood.
De aanblik doet denken aan een nucleaire winter...
Momenteel loopt iedereen rond met maskers...
onder het bloed en het gips. Ze waren er dicht bij.
We zaten op de 20e verdieping en hoorden gerommel.
Toen stortte twee dus in. Hij raakte een en verpletterde 't Marriott.
Het einde, dachten we.
Het feit is dus dat het World Trade Center niet meer bestaat.
Ga zitten.
Het dodental, zoals u begrijpt, zal enorm zijn.
Het is niet te bevatten.
Ze hebben 't lijk van 'n brandweerman bij Tien, op de grond.
Ze kunnen 'm niet identificeren. Geen naam, 't is maar 'n half lichaam.
Het gebouw trilde en iedereen rende weg.
Eenmaal beneden vielen er lichamen op de grond.
We hebben de kapelaan weggedragen.
Is hij dood ?
Hij ontplofte en zoog ons mee.
De kapelaan van de brandweer ? - Ja. Oudere man.
Geen pols meer, niks.
Wij hadden geluk. Twee ging 't eerst. Wij konden nog weg.
Viel twee eerst ? Ik snap er niks van.
Toen jullie... - Viel ie terwijl wij nog binnen waren ?
Toen jullie naar buiten kwamen, was twee al verdwenen.
Ik zag het op 't nieuws. Twee viel... - Daarom moesten wij eruit.
De V.S. zal de verantwoordelijken opsporen en straffen...
voor deze laffe daden. - Kolere.
Ik heb 'n lijst nodig van de brandwachten en officieren...
die bereid zijn aan de slag te gaan.
We gaan waarschijnlijk pas over een half uur.
Ik weet niet waarom ik en de anderen uitverkoren waren om te overleven.
Ergens heb ik het gevoel dat er een reden moet zijn.
We gaan zodra de leiding de opdracht geeft.
Wat moet ik nu doen om dit te verdienen ?
Het valt niet mee als overlevende.
Doe je hoofd rustig achterover.
O, die dag. Die dag heeft alles veranderd.
Ik denk dat er vezels in zitten. Er zitten vezels in.
Toen ik die dag terugkwam...
zei een brandweerman tegen me :
'Gisteren had je een broer.'
'Nu heb je er 50.'
Fijn om je te zien.
Ik kan de emoties in de kazerne op die dag nauwelijks beschrijven.
Aan de ene kant wasje blij.
Een afschuwelijke dag. Dolblij dat ik hier ben.
Op een of andere manier kwamen onze jongens eruit.
Iedereen kwam terug naar de kazerne...
op een na.
Heb je Tony daar gezien ? Benetatos ?
Benetatos is de enige...
Iedereen was terug, op Tony na.
Iedereen vroeg zich af hoe 't zat met Tony.
Maar er waren honderden brandweer- mannen, duizenden mensen...
omgekomen in die torens.
Met elk uur dat voorbij ging...
wisten we zekerder dat Tony Benetatos onder hen was.
Adjunct-commandeur Hill belde.
Hij wil er niemand bij hebben.
Er staan al tig jongens niks te doen. Het is een direct bevel.
Ik was van thuis gekomen, maar we moesten in de kazerne blijven.
Kom op, jongens. Gaan.
Maar de jongens moesten wel degelijk terug...
op zoek naar overlevenden.
Die mentaliteit van: Naar binnen, haal ze eruit...
dat zit gewoon helemaal ingebakken.
Ik moest terug...
om dat joch te vinden.
Het is weg, man. - Is 7 ingestort ?
Ik kwam net aan toen 7 World Trade ook instortte.
Tony was nergens te vinden.
Het was al bijna zes uur, negen uur nadat 't was begonnen...
Benetatos !
En toen liep Tony binnen.
Ik liep als verdoofd binnen. En zij : 'Benetatos. Je hebt niks. '
Is er wat mis met je hand ? - Nee.
Alles in orde ? - Ja.
Rustig.
Hoe gaat het ? Alles goed ?
Ik heb niks.
Wat gebeurde er bij jou ? - Ik was in het gebouw.
O ja ? Is iedereen van de kazerne...
Iedereen is terug. - Godzijdank.
Ga zitten. Daar zijn bankjes.
Wil je wat drinken ? Of wat eten ?
Hier is fruit, lekker vitamine C voor je. Gaat het wel ?
Dus iedereen is terug ?
Iedereen is hier.
Iedereen die erbij was ? - Jij was de laatste.
Stelletje klootzakken. Ik wist zeker dat jullie dood waren.
Ik graaf me door de rotzooi en jullie zitten sinaasappels te kanen.
En ik maar zoeken naar jullie.
De laatste die ernaartoe ging...
was terug en iedereen was in orde.
Ik ging hier weg na de eerste instorting.
Tony bleek de hele tijd bij Burns te zijn geweest...
de aspirant en de ex-commandeur.
Ze waren erbij toen toren een instortte.
Achter het gebouw.
We gingen de omliggende gebouwen in...
Kom op.
Naar het licht toe.
... om de mensen te kalmeren. - Wacht hier tot wij 't zeggen.
We stuurden mensen naar de Brooklyn Bridge.
Wil iedereen onmiddellijk het gebied verlaten.
Er huilden mensen.
Er waren gewonden.
Ik herinner me een man...
wiens arm was afgerukt.
Hij hield z'n rechterarm in z'n linker terwijl hij wegrende.
Hij schreeuwde: 'Ik heb een arts nodig, ik bloed.'
En dat vond ik toch wel erg schokkend.
We bleven doorgaan. Ik controleerde het materieel.
Er waren auto's verpletterd, ambulances omgeslagen, onder 't puin.
Overal waren branden, enorme branden.
Ik zocht de hele dag in het puin...
pakte dingen op om eronder te kijken.
Het was moeilijk voor hem, heel zwaar.
Hij was pas een paar maanden brandweerman.
Maar hij heeft zich die dag tegenover de anderen bewezen.
We wisten nog zoveel niet, die dag. Wie ons had aangevallen en waarom.
We wisten alleen dat alles nu anders zou zijn.
Ik zag zo'n acht lichamen vliegen, ze kwamen van 78 hoog.
En dan de beelden van de herhalingen die maar doorgaan...
van de vliegtuigen en de instortende torens.
En ik dacht : 'Goed, genoeg TV. '
Gelukkig viel ongeveer op dat moment de stroom uit, dat was 'n opluchting.
De generator staat vast op de binnenplaats...
daar verbinden we de lampen mee.
Er komen nog meer lampen.
In heel downtown Manhattan viel de stroom uit.
Je had gewoon het idee dat je er nog een hele tijd zou moeten blijven.
Zojuist heeft burgemeester Giuliani gezegd...
dat we niet ondoordacht moeten uithalen na deze aanvallen...
In de kazerne die avond...
probeerden we om het door te laten dringen.
Vreemd. Kijk eens naar de datum.
9-11 ? - Dat is de datum.
Dat is het nou juist.
We staan klaar voor oudejaarsavond, voor dit en voor dat.
Maar niet voor 11 september.
Heeft iemand 't nieuws gezien ? Wat is er nog meer gebeurd ?
Ik durf niet te kijken.
Beide torens zijn ingestort.
Drie gebouwen zijn helemaal verdwenen.
Vier, vijf, zes, zeven...
ze zijn weg.
Ze zijn allemaal weg.
We zaten op het dak van het Marriott.
Overal lagen lichaamsdelen.
Benen, voeten, afschuwelijk.
Gaat het wel ? - Ja, hoor.
Wat me nog meer bij is gebleven dan wat ik gezien had...
was toen ik naast Ted ging zitten.
Hij zag er slecht uit.
Hij zei: 'Tony, jongen, het regende lichamen.'
De manier waarop hij dat zei, dat was...
De man was door een hel gegaan.
Goedenavond. Vandaag, medeburgers...
is onze levenswijze, onze vrijheid onder vuur gekomen...
bij een serie opzettelijke, dodelijke terroristische aanslagen.
De sfeer was depressief, somber, ellendig.
Honderden brandweermannen, duizenden burgers zijn dood.
Alsof je een vlam uitblaast, een schakelaar omzet, weg.
De gebouwen zijn ingestort. Weg.
Ik zie ze niet. Niet te geloven dat ze er niet zijn.
Ze zijn er niet.
Dat was m'n eerste reactie. - Ze zijn weg.
Er is geen World Trade Center meer.
Het is echt gebeurd, hé ?
Het is niet zo dat ik zo m'n ogen dichtdoe...
en als ik ze opendoe zie ik de toren, hé ? Hij is echt weg.
Het enige dat je dan nog hebt...
het enige dat ons bij elkaar hield, was wij als groep, als eenheid,
als kazerne.
Rond middernacht lieten we Tony de vlag halfstok hangen...
alweer.
Er zal in de toekomst nog veel pijn volgen.
Ik heb een goede vriend...
die bij mij op de academie zat, in m'n ploeg...
die nu vermist wordt.
Veel van de mannen raakten vrienden en familie kwijt.
Ik wil dat ding nooit meer halfstok hoeven te hangen.
Afgelopen.
Tot 't eind van 't rappel is het 24 op, 24 af, 24 op, 24 af.
We zouden 's ochtends gaan graven.
Mannen met vrouwen en kinderen gingen een paar uur naar huis.
Het kon dagen duren voor ze ze weer zouden zien.
M'n zoon sliep. Ik nam hem mee naar mijn bed.
Ik wou hem bij me hebben.
Gewoonlijk moet ie naar z'n eigen bed, maar vannacht juist niet.
Hij vond 't best. Hij lachte. Het was prachtig om die lach te zien.
Waarschijnlijk m'n fijnste binnenkomst aller tijden.
De kinderen kwamen erbij en we huilden met z'n allen...
terwijl we elkaar vasthielden.
Het was...
We huilden gewoon.
We hebben meer mannen nodig.
De volgende dag kwam ik naar de kazerne. Ik wou graag terug.
Ik ging ervan uit dat er een hoop mensen vast zouden zitten.
We halen ze eruit. Dat moet. Dat doen we altijd.
Ik weet niet of we wel tot rust gekomen zijn.
Richt je op wat je doet.
Over een paar weken dringt tot je door wat er met jullie is gebeurd.
Maar hou je vandaag bij je werk.
Ga met z'n tweeën. Als er iemand wegzakt, weet de ander waar hij is.
We leven allemaal nog. Dat is meer dan we hadden durven dromen.
We moeten nu dus gaan doen wat er ook maar gedaan moet worden.
We moeten zoveel mogelijk zo snel mogelijk doen, zolang we mogen.
Een aantal van ons nam de bus naar wat de media 'Ground Zero' noemde.
Extra handschoenen. Doe ze in je zakken.
Sommigen noemden het 'de puinhoop'.
Voor ons bleef 't het Trade Center, ook al was dat weg.
Als jullie drie claxons horen, staat er iets op instorten.
Hou jullie ogen goed open.
Ik realiseerde me iets dat ik eigenlijk niet wou weten :
hoe slecht slecht kan zijn.
Ik wil vijf brandweermannen van 19 en 12.
We gingen erheen en vormden compagnieën : vijfman en 'n officier.
We gingen meteen op zoek naar overlevenden.
Haal emmers.
Ze groeven snel en gaven de emmers snel door.
Ze groeven verwoed.
Emmer. - Opletten, mannen.
We groeven en dan zei opeens iemand: 'Stil'.
Stil.
En dan werd het doodstil en gingen ze kijken.
Hallo ?
En langzaam gingen ze weer aan het werk en begon het opnieuw.
Zo ging het daar toen.
Ik weet nog dat ik de eerste keer dacht:
De poort naar de hel.
Je kunt het niet weten als je er niet bij was.
Maar de puinhoop leek wel een eigen leven te hebben.
Hij bewoog onder onze voeten.
Bij elke stap kon je zo 10, 12 meter in een gat vallen.
Hij spuwde vuur waar wij groeven...
en had duizenden mensen begraven...
buiten ons bereik.
We zagen alleen maar staal en ik wist niet hoe we daaronder moesten komen.
Hoe kunnen we hier ooit iemand terugvinden ?
Je staat erop en graaft met je spade...
je graaft met een pikhouweel of iets dergelijks.
En het lijkt allemaal zo zinloos.
Het is als een druppel op een gloeiende plaat.
In je hart wist je dat er mensen beneden waren.
En als je ook maar iemand vond, zou het de moeite waard zijn.
Meer water.
Hoe groot het risico ook is, als je maar iemand vindt...
dat motiveert de mannen.
We haalden zoveel mogelijk weg met de hand.
Dan kwamen de anderen om de balken door te zagen en weg te halen.
En dan groeven we weer verder.
Je hebt twee kantoorgebouwen van 110 verdiepingen.
Je ziet geen bureaus.
Geen stoelen. Geen telefoon of computer...
Het grootste stuk telefoon dat ik vond was een halve draaischijf...
en die was zo groot.
Het gebouw is tot stof vergaan.
Hoe moeten we zo nog iemand vinden ? Er is niks over van 't gebouw.
Je vindt een plekje.
En je blijft doorgaan en graven en graven, je wilt wat vinden.
Je vindt een voet. Dan zeggen ze dat de boel instort en je rent weg.
Weg, weg, weg.
Dan ga je weer terug...
en graaf je verder.
We vonden een lichaam. Het was een vrouw.
Ze was dood. Ze was duidelijk dood.
Al haar kleren waren van haar afgebrand.
Ze leek zwanger. Men dacht dat ze opgezwollen was.
Maar dat denk ik niet. Ze zat vast in het puin.
We hadden haar half uitgegraven. De lijkzak lag al klaar...
en toen moesten we wegwezen.
Dus renden we weg.
Ik heb niet gezien of ze haar eruit gekregen hebben.
Ik had graag willen zeggen : 'Ik heb er iemand uitgehaald. '
'Een familie kan een begrafenis houden. '
Stil. - Stil.
Onze dienst duurde 24 uur...
en in al die tijd...
is er maar een persoon levend uitgehaald.
Een.
Dat verplettert alle hoop.
Het was moeilijk te begrijpen.
Ergens was het vreemd toen we terugliepen naar de kazerne.
ONZE HELDEN
Mensen juichten ons toe. - USA !
Maar wij voelden ons geen helden.
Elke dag verschenen er vreemden met voorraden.
Iemand zei dat jullie handdoeken nodig hadden.
Dank u.
Ze openden de deuren en er werden tonnen goederen geleverd.
Keuken ? - Los maar op de grond.
Al die koekjes krijg je nooit op.
We zijn net begonnen, maar ik wil iedereen bedanken voor het harde werk.
Waarom wij nog leven, dat weet God alleen.
Maar nogmaals bedankt, ontzettend bedankt.
Jullie hebben gewoon geen idee hoeveel ik van jullie hou.
Kijk in de kasten. Neem alles maar mee.
Het is heel bijzonder als mensen onophoudelijk doorgaan.
Ze blijven maar bezig, mannen met spijkers in hun handen, verband erom...
sneeën, overal bloed...
verband erom en dan: 'We gaan terug, zien wat we kunnen doen...
om de situatie beter te maken. '
Er moeten nog overlevenden in zitten. Dat moet gewoon.
We probeerden hoop te houden.
En we zochten overal.
We kropen zelfs de winkels in...
en de metrotunnels onder het gebied.
Maar de dagen werden weken, en we begonnen te aanvaarden...
dat er niemand te vinden was.
Maar we bleven zoeken.
Hé, commandeur. We hebben hier weer een lichaam.
Brandweermannen hebben dagelijks te maken met nare dingen.
Maar dit was erger.
Heb je die lijkzak ?
Dag na dag werden ze tot het uiterste gedreven...
en misschien wel verder.
Veel mannen weten niet of ze dit werk nog willen blijven doen.
Het is nu dit of het leger voor mij.
En ik red graag levens, ik wil ze niet beëindigen.
Maar na wat ik gezien heb, als m'n land me wil sturen...
om te doden...
dan doe ik dat nu.
Elke avond rond etenstijd...
bracht de brandweer een lijst met overleden mannen uit...
en elke avond werd de lijst langer.
Vol spijt moet het departement aankondigen...
dat de volgende mannen zijn overleden :
Commandeur John P Williamson.
Brandwacht William Henry.
Brandwacht Eric T Allen.
Brandwacht Manuel Mojica.
Brandwacht Lawrence J Virgilio.
Brandwacht Timothy Haskell.
Brandwacht Thomas T Hannafin.
Brandwacht John A Santore.
Er zijn zoveel mensen omgekomen...
dat iedereen goede vrienden kwijt is...
en niet een of twee, maar tientallen.
Bijna elke dag was er een herdenking voor iemand die je kende.
Soms wel twee of drie...
en soms wel vier op een dag.
Een ervan was voor Kevin Pfeifer, de broer van de commandeur.
Hij was voor 't laatst gezien in toren een.
Daar wees hij anderen de snelste weg naar buiten.
Ik vind dat Pfeifers broer mijn leven heeft gered.
Hij heeft veel levens gered.
Ik weet nog dat ik in West Street liep...
en ik weet nog dat ik zei...
dat mijn broer en ik er altijd van genoten om in de stad te zijn.
En...
en ook van dit werk.
En...
en dat ik er nu helemaal niet meer van genoot.
Een paar man klom de trap op van een gebouw vlakbij.
Niet om brand te blussen of iemand te redden.
Ze deden het om ons te inspireren.
Wij moeten met deze ramp omgaan.
Elke generatie heeft er een meegemaakt.
Sommigen hebben 't moeilijker dan anderen.
Maar we moeten ermee leren omgaan en dan verder gaan.
En langzaam maar zeker zie je het dagelijks leven doorgaan.
Er gingen weken voorbij en we kregen nieuw materieel.
Tweedehands, ter vervanging van autospuit 7 en autoladder 1.
Die liggen daar nog ergens begraven, onder het puin.
Na een tijdje rukten we weer uit.
Dat voelt lekker.
We dolden weer en deden ons best om weer van het werk te houden.
Maar het wordt nooit meer zoals vroeger.
Soms vraag ik me nog steeds af : Is dit echt gebeurd ?
Ik weet dat 't zo is, maar...
Ik weet het niet. Hoe ga je om met iets als dit ?
Voor mij is elke dag de elfde als ik wakker word.
Wil je de nieuwe band ?
Wat Jules en Gedeon betreft, het kan vreemd lopen.
Aan het begin zeiden ze: 'We maken 'n documentaire...
over een jongen die een man wordt...
tijdens de negen maanden proeftijd.'
Maar Tony werd een man in ongeveer negen uur...
terwijl hij hielp op 11 september.
Weet je hoe je dat weet ? Hij schept er niet over op.
Hij moest vol.
Wij stonden er alleen op, maar er stond dat ie vol moest.
Heb ik het gevoel dat ik nu meer eigenwaarde heb ?
Ja.
Ben ik er een man door geworden ?
Wat is een man ?
Ik kijk nog naar tekenfilms en doe stomme dingen.
Ik wil gewoon goeddoen, net als elke brandweerman.
Voor de brandweer gaat het nu om de wederopbouw...
hoe dan ook.
Bij de kazerne worden al nieuwe aspiranten ingewerkt.
Een eerste indruk maak je maar een keer.
Twee man, vers van de opleiding.
Vreemd dat ze nooit zullen weten hoe 't was om hier brandweerman te zijn...
voor 11 september.
Ze zullen ook nooit begrijpen wat we die dag zijn kwijtgeraakt.
We kunnen ze alleen de verhalen vertellen...
en ze de band laten zien.
DEZE FILM WORDT OPGEDRAGEN AAN ALLEN DIE OMKWAMEN
BIJ DE AANSLAGEN OP 11 SEPTEMBER 2001.
WE MOGEN HET NOOIT VERGETEN.
Nederlandse ondertiteling bewerkt door : Ruben Noorman